Juryrapport Leids Cabaretfestival
Juryrapport Finale Leids Cabaret Festival 2005
Katinka Polderman: wie zo heet, heeft geen artiestennaam meer nodig. De Hollandse, nuchtere naam past volledig bij haar presentatie.
De stevige muziek van het begin staat in mooi contrast met het zacht zingende meisje met de akoestische gitaar. Even weet je niet wat je met deze eigenzinnige dame aan moet: quasi onhandige opkomst met spiekbladen op de grond, maar al snel heeft ze het publiek mee.
Katinka maakt met haar onderkoeldheid en ontspannen optreden het podium kleiner en zichzelf groter. Nonchalant en achteloos maakt ze haar grappen, soms met prettige zelfspot. Ze laat stiltes vallen, creëert een ongemakkelijkheid die bijzonder goed werkt. Katinka heeft lef door niet de zaal te willen pleasen, is soms bewust antitheatraal.
In haar liedjes doet ze denken aan Jaap Fischer: origineel en komisch van thematiek, met soms prettig, keihard cynisme, taalkundig slim. Omdat er nog geen loflied op Christina Aguilera bestond, werpt Katinka zich op: "Polderman moet maar doen". Pittige thematiek, bijzonder leuk verwoord. Inhoudelijk is Katinka Polderman sterk. Haar voorstelling lijkt een aanklacht tegen de domheid.
Haar heldere stem is duidelijk nog jong en bij vlagen broos. Haar gitaarspel zou ze zich verder kunnen ontwikkelen - hoewel de simpele akkoorden goed passen bij haar presentatie.
De achteloos de zaal ingeslingerde opmerkingen werken goed. Een grap kan zo opeens voorbij komen. Ook de duiding van haar toneelbeeld met bierkratten is komisch. Ze heeft een kritische blik op de wereld om haar heen zonder al te veel en te nadrukkelijk de actualiteit erbij te halen.
Katinka Polderman is een buitengewoon oorspronkelijk theatermaakster. De jury zag een prachtig programma dat bovendien drie avonden lang op constant niveau werd gespeeld.
Juryrapport Finale Leids Cabaret Festival 2005
Katinka Polderman: wie zo heet, heeft geen artiestennaam meer nodig. De Hollandse, nuchtere naam past volledig bij haar presentatie.
De stevige muziek van het begin staat in mooi contrast met het zacht zingende meisje met de akoestische gitaar. Even weet je niet wat je met deze eigenzinnige dame aan moet: quasi onhandige opkomst met spiekbladen op de grond, maar al snel heeft ze het publiek mee.
Katinka maakt met haar onderkoeldheid en ontspannen optreden het podium kleiner en zichzelf groter. Nonchalant en achteloos maakt ze haar grappen, soms met prettige zelfspot. Ze laat stiltes vallen, creëert een ongemakkelijkheid die bijzonder goed werkt. Katinka heeft lef door niet de zaal te willen pleasen, is soms bewust antitheatraal.
In haar liedjes doet ze denken aan Jaap Fischer: origineel en komisch van thematiek, met soms prettig, keihard cynisme, taalkundig slim. Omdat er nog geen loflied op Christina Aguilera bestond, werpt Katinka zich op: "Polderman moet maar doen". Pittige thematiek, bijzonder leuk verwoord. Inhoudelijk is Katinka Polderman sterk. Haar voorstelling lijkt een aanklacht tegen de domheid.
Haar heldere stem is duidelijk nog jong en bij vlagen broos. Haar gitaarspel zou ze zich verder kunnen ontwikkelen - hoewel de simpele akkoorden goed passen bij haar presentatie.
De achteloos de zaal ingeslingerde opmerkingen werken goed. Een grap kan zo opeens voorbij komen. Ook de duiding van haar toneelbeeld met bierkratten is komisch. Ze heeft een kritische blik op de wereld om haar heen zonder al te veel en te nadrukkelijk de actualiteit erbij te halen.
Katinka Polderman is een buitengewoon oorspronkelijk theatermaakster. De jury zag een prachtig programma dat bovendien drie avonden lang op constant niveau werd gespeeld.