Het Parool over 'Polderman'
Welkom in de wondere wereld van Katinka Polderman
Snelle, energieke cabaretiers, daar bestaan er al genoeg van, is de stelling van Katinka Polderman. En dus hoopt ze een andere markt aan te kunnen boren met haar traag gezongen liedjes over middeleeuwse liefde, zinloos geweld, onverwacht bezoek, kannibalisme, terrorisme, BNN en ander wereldleed. Welkom in de wondere wereld van Katinka Polderman, de winnares van het Leids Cabaret Festival 2005.
Polderman is niet van de gelikte praatjes en snelle stand-ups met de eerste rij. Haar presentatie is onderkoeld. Als ze er achter komt dat er nog geen loflied op Christina Aguilera bestaat, besluit zij een nummer te schrijven. "Polderman moet 't maar doen," zegt ze droog.
De opzet van haar voorstelling is eenvoudig: ze zingt grappige liedjes en geeft af en toe een rare toelichtig. Haar nummers gaan over haar ergernissen en verwonderingen, over stille tochten('Ik hoop dat ik nooit doodgeslagen word'), over irritante kinderen ('Het wordt tijd voor een klein brandje in het kinderdagverblijf') en de antirooklobby. De nummers zijn origineel van themaktiek, bijna altijd grappig en soms keihard.
Met haar liedjes past ze in het rijtje van Kees Torn en Joop Visser die tekstueel gaaf, maar muzikaal simpel werk afleveren. Ook het gitaarspel van Polderman is eenvoudig, met steeds dezelfde akkoorden. Haar zang is zuiver, maar niet fantastisch. Ze moet het hebben van de taal. Haar teksten kloppen en zijn voor taalliefhebbers een must. Ze houdt van het Nederlands, van spreektaal, van ouderwetse uitdrukkingen. Als ze een nummer zingt over een jonkvrouw die opgesloten zit in een toren, dreigt deze vrouw aan 'de bittere koude' te bezwijken.
Haar droogkomische inleidingen zijn grappig, maar zijn niet meer dan toelichtingen op de liedjes. Hierin zou ze absoluut kunnen groeien en verder moeten gaan.
Ik zou Polderman wel een echt verhaal willen horen vertellen, waarbij de liedjes ondersteunend zijn - een beetje zoals Brigitte Kaandorp dat doet. Misschien kan ze in één moeite door gitaarlessen nemen, om ook haar spel verder te ontwikkelen. Tot de tijd genieten we na van haar liedjes. Met als een van de hoogtepunten haar benefietsingle voor een terroristische aanslag die nog komen gaat: geniaal gevonden! In haar programma zingt ze zelf de partijen van Trijntje Oosterhuis en Ali B., we kunnen bijna niet wachten totdat het echt op de plaat staat.
Merijn Henfling in het Parool, 22 januari 2007
Welkom in de wondere wereld van Katinka Polderman
Snelle, energieke cabaretiers, daar bestaan er al genoeg van, is de stelling van Katinka Polderman. En dus hoopt ze een andere markt aan te kunnen boren met haar traag gezongen liedjes over middeleeuwse liefde, zinloos geweld, onverwacht bezoek, kannibalisme, terrorisme, BNN en ander wereldleed. Welkom in de wondere wereld van Katinka Polderman, de winnares van het Leids Cabaret Festival 2005.
Polderman is niet van de gelikte praatjes en snelle stand-ups met de eerste rij. Haar presentatie is onderkoeld. Als ze er achter komt dat er nog geen loflied op Christina Aguilera bestaat, besluit zij een nummer te schrijven. "Polderman moet 't maar doen," zegt ze droog.
De opzet van haar voorstelling is eenvoudig: ze zingt grappige liedjes en geeft af en toe een rare toelichtig. Haar nummers gaan over haar ergernissen en verwonderingen, over stille tochten('Ik hoop dat ik nooit doodgeslagen word'), over irritante kinderen ('Het wordt tijd voor een klein brandje in het kinderdagverblijf') en de antirooklobby. De nummers zijn origineel van themaktiek, bijna altijd grappig en soms keihard.
Met haar liedjes past ze in het rijtje van Kees Torn en Joop Visser die tekstueel gaaf, maar muzikaal simpel werk afleveren. Ook het gitaarspel van Polderman is eenvoudig, met steeds dezelfde akkoorden. Haar zang is zuiver, maar niet fantastisch. Ze moet het hebben van de taal. Haar teksten kloppen en zijn voor taalliefhebbers een must. Ze houdt van het Nederlands, van spreektaal, van ouderwetse uitdrukkingen. Als ze een nummer zingt over een jonkvrouw die opgesloten zit in een toren, dreigt deze vrouw aan 'de bittere koude' te bezwijken.
Haar droogkomische inleidingen zijn grappig, maar zijn niet meer dan toelichtingen op de liedjes. Hierin zou ze absoluut kunnen groeien en verder moeten gaan.
Ik zou Polderman wel een echt verhaal willen horen vertellen, waarbij de liedjes ondersteunend zijn - een beetje zoals Brigitte Kaandorp dat doet. Misschien kan ze in één moeite door gitaarlessen nemen, om ook haar spel verder te ontwikkelen. Tot de tijd genieten we na van haar liedjes. Met als een van de hoogtepunten haar benefietsingle voor een terroristische aanslag die nog komen gaat: geniaal gevonden! In haar programma zingt ze zelf de partijen van Trijntje Oosterhuis en Ali B., we kunnen bijna niet wachten totdat het echt op de plaat staat.
Merijn Henfling in het Parool, 22 januari 2007