Zeeuwen geven geen land weg (16-9-2006)
Ik ben een Zeeuwse. Zeeuwen zijn gehecht aan hun land. En meer aan hun vette klei achter de dijken dan aan het zand en water ervóór. Dat is logisch, want voor dat land is gestreden, met kruiwagens en zandzakken, emmers en dammen.
Dat land geven we nooit meer terug aan die overwonnen vijand: de zee.
Op dat land zetten we suukerpeeën en terreve, op dat land stappen we door het vette groene hos en alleen het bekroosde water in de duïïeven is er welkom. Zeeuwen zijn hroas op hun land, zoals een Brabander op carnaval of een Fries op de Elfstedentocht. En daar hadden ze in de Tweede Kamer even geen rekening mee gehouden toen de plannen voor de Westerschelde werden bedacht.
De Westerschelde moet dieper worden, zodat de haven van Antwerpen bereikbaar wordt voor grotere containerschepen. Maar de Westerschelde is niet alleen een belangrijke vaarroute, het is ook een sterrenrestaurant voor vogels. Bij het verdiepen verandert dat sterrenrestaurant in een louche snackbarretje. En dat is niet leuk voor die vogels. Dat moet gecompenseerd worden.
En daar gaat het fout. Want voor die compensatie moet land worden teruggegeven aan de zee. Er is landbouwgrond aangewezen die ontpolderd moet worden. Het uitgangspunt was dat die ontpoldering alleen zou doorgaan als de boeren daar vrijwillig mee zouden instemmen.
U raadt het al: dat vertikken de boeren. Daar had Balkenende, tenslotte ook een Zeeuw, de Kamer bij voorbaat voor kunnen waarschuwen. Want het gaat niet zozeer om dat stukje vruchtbare landbouwgrond, maar veel meer om de trots: trots op het winnen van de strijd tegen het water. Het gaat om geschiedenis en cultuur. Dat weet elke Zeeuw. Daarom wordt er ook geen referendum gehouden. Want als het aan de Zeeuwen ligt, wordt er helemaal niets ontpolderd. En dan zou de Kamer een probleem hebben, want eigenlijk is zo'n beetje alles al geregeld en ondertekend.
Alleen die boeren zitten nog in de weg. Sinds een tijdje valt het woord 'onteigening'. Als het niet goedschiks kan met een flinke zak met geld, dan maar kwaadschiks. Dus over de hoofden van de Zeeuwen heen.
Oftewel: we worstelen moedig en verzuipen. Toch heb ik misschien nog een alternatief. Het schijnt dat er in Middelburg al een leuk stukje grond ontpolderd is. Het had iets te maken met fundering en een schouwburg. Het is dan wel geen 600 hectare, maar mij lijkt het een mooi begin. Ja toch?
Trouw, 22 april 2006
Ik ben een Zeeuwse. Zeeuwen zijn gehecht aan hun land. En meer aan hun vette klei achter de dijken dan aan het zand en water ervóór. Dat is logisch, want voor dat land is gestreden, met kruiwagens en zandzakken, emmers en dammen.
Dat land geven we nooit meer terug aan die overwonnen vijand: de zee.
Op dat land zetten we suukerpeeën en terreve, op dat land stappen we door het vette groene hos en alleen het bekroosde water in de duïïeven is er welkom. Zeeuwen zijn hroas op hun land, zoals een Brabander op carnaval of een Fries op de Elfstedentocht. En daar hadden ze in de Tweede Kamer even geen rekening mee gehouden toen de plannen voor de Westerschelde werden bedacht.
De Westerschelde moet dieper worden, zodat de haven van Antwerpen bereikbaar wordt voor grotere containerschepen. Maar de Westerschelde is niet alleen een belangrijke vaarroute, het is ook een sterrenrestaurant voor vogels. Bij het verdiepen verandert dat sterrenrestaurant in een louche snackbarretje. En dat is niet leuk voor die vogels. Dat moet gecompenseerd worden.
En daar gaat het fout. Want voor die compensatie moet land worden teruggegeven aan de zee. Er is landbouwgrond aangewezen die ontpolderd moet worden. Het uitgangspunt was dat die ontpoldering alleen zou doorgaan als de boeren daar vrijwillig mee zouden instemmen.
U raadt het al: dat vertikken de boeren. Daar had Balkenende, tenslotte ook een Zeeuw, de Kamer bij voorbaat voor kunnen waarschuwen. Want het gaat niet zozeer om dat stukje vruchtbare landbouwgrond, maar veel meer om de trots: trots op het winnen van de strijd tegen het water. Het gaat om geschiedenis en cultuur. Dat weet elke Zeeuw. Daarom wordt er ook geen referendum gehouden. Want als het aan de Zeeuwen ligt, wordt er helemaal niets ontpolderd. En dan zou de Kamer een probleem hebben, want eigenlijk is zo'n beetje alles al geregeld en ondertekend.
Alleen die boeren zitten nog in de weg. Sinds een tijdje valt het woord 'onteigening'. Als het niet goedschiks kan met een flinke zak met geld, dan maar kwaadschiks. Dus over de hoofden van de Zeeuwen heen.
Oftewel: we worstelen moedig en verzuipen. Toch heb ik misschien nog een alternatief. Het schijnt dat er in Middelburg al een leuk stukje grond ontpolderd is. Het had iets te maken met fundering en een schouwburg. Het is dan wel geen 600 hectare, maar mij lijkt het een mooi begin. Ja toch?
Trouw, 22 april 2006