Vrolijke blues van Katinka Polderman
Door Henk Langenhuijsen Brabants Dagblad, maandag 22 december 2008

"Het leven is een doe-het-zelf- zaak", stelt Katinka Polderman. "En als 't nie op de planken leg, is 't er nie." In haar tweede programma koppelt ze Zeeuwse nuchterheid aan een stil verlangen naar stabiliteit.

Ze is achter in de twintig, maar staat op een kruispunt in haar leven, zo lijkt het. Vriend weg, orde en netheid overboord gezet en alleen de bar van Chez Nous, waar je tot in de kleine uurtjes welkom bent, biedt enige houvast en afleiding. In 'Polderman kachelt door', dat afgelopen zaterdag in het Koningstheater, haar thuistheater, in première ging, gunt de Bossche cabaretière ons een inkijkje in haar leven.

Een rommelkont is ze, zoekend en ploegend, maar vooral ook innemend en erg geestig. Haar liedjes zijn ook nu weer de krenten in de pap. Soms met een lichte weemoed, of dwars, maar altijd origineel en spitsvondig. Haar taalvondsten zijn om in te lijsten.

'Soms zit het leven niet mee en denk je dat je een krakkemikkig Ikea-kastje bent, maar dat is niet meer dan een fase', zo relativeert Polderman. Ze is in staat uit haar eigen werkelijkheid te stappen, voor wat die waard is, en met de nodige zelfspot commentaar te leveren. Bovendien weet ze daarbij een droogkomische toon aan te slaan, die vrolijk maakt en waarmee ze haar publiek inpakt.

Het uitvergroten van haar gescharrel en getob met dates is niet wereldschokkend. Haar engagement is ogenschijnlijk nogal egocentrisch ingesteld; stevige uitspraken over de maatschappij verpakt ze liever in een prikkelend liedje over Tanzania, waar je tegenwoordig zo weinig over hoort en waarmee ze de nieuwsvoorziening een spiegel voorhoudt.

Het is die combinatie van lichtvoetigheid en gepeperde uitspraken die intrigeren, waarmee ze met haar debuut een plaats in het theater veroverde en die ook dit programma dragen. Het zijn vooral de gezongen nummers, door haar zelf begeleid op gitaar en accordeon, en passend in de traditie van Joop Visser en Jeroen van Merwijk, die haar talent onderstrepen. Ook omdat ze juist dan meer van zichzelf laat zien, andere emoties aanboort en zelfs verdriet een plaats geeft. Daar hadden er meer van mogen zijn.

Haar gescharrel tussendoor is vermakelijk, ook dankzij de aanwezigheid van haar hondje en een interessant decor van Simon Haen, maar leunt wel erg veel op de ontspoorde jonge vrouw die afscheid neemt van haar jeugd en wacht op de nieuwe Polderman.

Dat ze ook nog eens vier verhalen voorleest, over een vrolijk burgermannetje dat naar overzicht en orde verlangt, en waarmee ze haar taalvirtuositeit toont, is wat mij betreft iets te veel een gemakkelijke opvulling.

Katinka Polderman, afgestudeerd aan de Koningstheaterakademie en in 2005 winnaar van de publieks- en juryprijs van het Leids Cabaretfestival, kachelt eigenzinnig en aangenaam door in haar wereld met stompzinnigheden. Met deze vrolijke blues verstevigt ze haar plek in het theater.