112 bellen (21-1-2007)
Als plichtsgetrouwe burger grijp je in wanneer dat nodig is. Zeker als er mensenlevens op het spel staan. Je handelt snel en onverschrokken. Dus als mijn lief mij naar Almere rijdt en ik een bestelbusje in de berm zie liggen, twijfel ik geen moment. Ik bel 112. Want daar red je levens mee. De mevrouw van 112 schakelt me door naar de politie. Die vraagt waar ik melding van wil maken. "We rijden nu naar Almere. Over de A6. Anderhalve kilometer voor afrit 2 ligt rechts, tussen een oprit en de snelweg, een bestelbusje op zijn kant." Met deze bondige en duidelijke informatie kan hij er meteen zijn collega's op af sturen. Dan zegt hij: "Gaan jullie maar vast, ik bel zometeen met de details! Als het om mensenlevens gaat, telt elke seconde, jongens! Hop, eropaf!" Zo gaat dat als je 112 belt. Althans dat dacht ik. "Ligt het busje op de middenberm?", vraagt de agent. Ik zeg: "Nee, tussen een oprit en de snelweg." Hij: "Daar ligt dus een busje op z'n kop..." Ik: "Nee, op z'n kant." Hij: "Welke kleur heeft het busje?" Kijk, dat is een goede vraag van de agent, want natuurlijk kan het best zo zijn dat er twéé busjes langs de A6 liggen. Gaan ze bij het ene busje hulp verlenen en zien ze het andere busje over het hoofd. Dus ik antwoord plichtsgetrouw: "Blauw." Hij: "Rijdt u naar Utrecht of naar het noorden?" Ik: "Naar het noorden." Hij: "En bij welk hectometerpaaltje ligt het busje?" Ik: "Hectometerpaaltje? ... Dat weet ik niet... Anderhalve kilometer voor afrit twee... Er kwam een beetje rook uit", zeg ik om toch een beetje vaart in het gesprek te brengen. Die auto staat nu natuurlijk allang in brand. Daar moet snel iemand op af. Het maakt geen indruk. De agent: "U heeft geen hectometerpaaltje voor me?" Ik: "Nee, maar het was anderhalve kilometer voor afrit twee." Hij: "Dus geen hectometerpaaltje..." Ik hoor dat hij iets met zijn toetsenbord doet. Waarschijnlijk kan hij zonder deze informatie niet door naar het volgende scherm. "Er zaten nog mensen in. Ik zag iets bewegen", zeg ik. Misschien zorgt die beeldende informatie ervoor dat hij iemand eropaf stuurt zonder dat hij het hectometerpaaltje heeft. Inmiddels rijden we Almere binnen. Die mensen zijn natuurlijk allang dood. Levend verbrand. Naast een paaltje waar ik het nummer niet van weet. "Ik heb toch echt een hectometerpaaltje nodig", zegt de agent. "Weet u zeker dat u geen hectometerpaaltje heeft? Waar lag die auto nou precies?" Ik zeg het opnieuw: "Anderhalve kilometer voor afrit 2." Weer hoor ik hem op zijn toetsenbord rammelen. En dan: "Een bestelbusje naast de A6... Daar is al melding van gemaakt, mevrouw. Bedankt voor het bellen." Hij hangt op. De slogan is: "112, als elke seconde telt." Ik weet er ook een: "Hoe red je levens beter? Onthoud de hectometer."
Trouw, 9 december 2006
Als plichtsgetrouwe burger grijp je in wanneer dat nodig is. Zeker als er mensenlevens op het spel staan. Je handelt snel en onverschrokken. Dus als mijn lief mij naar Almere rijdt en ik een bestelbusje in de berm zie liggen, twijfel ik geen moment. Ik bel 112. Want daar red je levens mee. De mevrouw van 112 schakelt me door naar de politie. Die vraagt waar ik melding van wil maken. "We rijden nu naar Almere. Over de A6. Anderhalve kilometer voor afrit 2 ligt rechts, tussen een oprit en de snelweg, een bestelbusje op zijn kant." Met deze bondige en duidelijke informatie kan hij er meteen zijn collega's op af sturen. Dan zegt hij: "Gaan jullie maar vast, ik bel zometeen met de details! Als het om mensenlevens gaat, telt elke seconde, jongens! Hop, eropaf!" Zo gaat dat als je 112 belt. Althans dat dacht ik. "Ligt het busje op de middenberm?", vraagt de agent. Ik zeg: "Nee, tussen een oprit en de snelweg." Hij: "Daar ligt dus een busje op z'n kop..." Ik: "Nee, op z'n kant." Hij: "Welke kleur heeft het busje?" Kijk, dat is een goede vraag van de agent, want natuurlijk kan het best zo zijn dat er twéé busjes langs de A6 liggen. Gaan ze bij het ene busje hulp verlenen en zien ze het andere busje over het hoofd. Dus ik antwoord plichtsgetrouw: "Blauw." Hij: "Rijdt u naar Utrecht of naar het noorden?" Ik: "Naar het noorden." Hij: "En bij welk hectometerpaaltje ligt het busje?" Ik: "Hectometerpaaltje? ... Dat weet ik niet... Anderhalve kilometer voor afrit twee... Er kwam een beetje rook uit", zeg ik om toch een beetje vaart in het gesprek te brengen. Die auto staat nu natuurlijk allang in brand. Daar moet snel iemand op af. Het maakt geen indruk. De agent: "U heeft geen hectometerpaaltje voor me?" Ik: "Nee, maar het was anderhalve kilometer voor afrit twee." Hij: "Dus geen hectometerpaaltje..." Ik hoor dat hij iets met zijn toetsenbord doet. Waarschijnlijk kan hij zonder deze informatie niet door naar het volgende scherm. "Er zaten nog mensen in. Ik zag iets bewegen", zeg ik. Misschien zorgt die beeldende informatie ervoor dat hij iemand eropaf stuurt zonder dat hij het hectometerpaaltje heeft. Inmiddels rijden we Almere binnen. Die mensen zijn natuurlijk allang dood. Levend verbrand. Naast een paaltje waar ik het nummer niet van weet. "Ik heb toch echt een hectometerpaaltje nodig", zegt de agent. "Weet u zeker dat u geen hectometerpaaltje heeft? Waar lag die auto nou precies?" Ik zeg het opnieuw: "Anderhalve kilometer voor afrit 2." Weer hoor ik hem op zijn toetsenbord rammelen. En dan: "Een bestelbusje naast de A6... Daar is al melding van gemaakt, mevrouw. Bedankt voor het bellen." Hij hangt op. De slogan is: "112, als elke seconde telt." Ik weet er ook een: "Hoe red je levens beter? Onthoud de hectometer."
Trouw, 9 december 2006